Dziecko może wykonać zadanie poprawnie, a mimo to jego ciało może pokazywać, że kosztuje je to bardzo dużo wysiłku. Podpieranie głowy przy stoliku, szybkie męczenie się, częste zmiany pozycji, unoszenie barków czy asymetryczne ustawianie ciała mogą być dla terapeuty ważnymi wskazówkami.
Dlatego patrzymy nie tylko na to, czy dziecko potrafi coś zrobić, ale również jak to robi. Postawa dziecka, napięcie mięśniowe, równowaga, stabilizacja i sposób poruszania się mogą wiele powiedzieć o jego codziennym funkcjonowaniu. Czasem organizm znajduje własne sposoby radzenia sobie z trudnością i tworzy kompensacje, które na pierwszy rzut oka są prawie niewidoczne.
To właśnie dlatego integracja sensoryczna i fizjoterapia dziecięca mogą się wzajemnie uzupełniać. Terapeuta integracji sensorycznej obserwuje między innymi reakcje dziecka na ruch i bodźce, a fizjoterapeuta zwraca uwagę na postawę, napięcie mięśniowe i jakość ruchu. Połączenie tych dwóch perspektyw pozwala lepiej zrozumieć, skąd mogą wynikać trudności dziecka.
Ma to znaczenie nie tylko dla rozwoju ruchowego. Jeśli utrzymanie prawidłowej pozycji czy wykonanie prostego ruchu wymaga od dziecka dużego wysiłku, może ono szybciej się męczyć, łatwiej frustrować, unikać niektórych aktywności albo mieć trudność z koncentracją.
Dlatego warto czasem zadać inne pytanie: nie tylko „czy moje dziecko potrafi to zrobić?”,
ale także „ile wysiłku kosztuje je wykonanie tej czynności?”.
Bo czasem najważniejsza informacja nie kryje się w tym, czy dziecko wykonało zadanie,
ale w tym, co jego ciało musiało zrobić, żeby sobie z nim poradzić.